https://pamojapress.bigcartel.com 118471752 „Wireless phytoplankton. Sanctuary Network” Stach Szumski “Wireless phytoplankton. Sanctuary Network” Stach Szumski, Barrie Briggs This book documents a synergy between two friends, spanning the time period from 2011 to 2025, accumulated in the form of paintings. Visual notes accompanying the repainting process of the infinite concrete walls surrounding the coastal areas of Okinawa. I had the opportunity to visit and to work with Barrie in Okinawa in 2011, 2019, and 2025. Every time we were repainting the same enormous wall in Itoman. The eroding layers of our previous paintings were becoming an integral part of a new composition, or rather a trace / afterimage that we were digesting and rearranging with another layer of paint. Such a natural circle of life, the temporality of the painting being exposed to natural processes of erosion, to finally be rearranged by newborn layers of fresh paint. The magmatic universum of abstract shapes, deconstructed figuration, and poetic messages blends into one collaged organism. This leads us to an infinite process that doesn’t search for a final result of closed form, it rather searches for painting as a process itself. Tytuł: Wireless Phytoplankton. Sanctuary Network Autorzy: Stach Szumski, Barrie Briggs Design: Łukasz Marchaba (pupka4321) Font: Maria by Threedotstype Rok wydania: 2025 Liczba stron: 92 Oprawa: Miękka Druk: offset 150.00 PLN https://pamojapress.bigcartel.com/product/wireless-phytoplankton-sanctuary-network-stach-szumski https://assets.bigcartel.com/product_images/421848864/3fd48a63efd5b1c599357e68c5a0bb8f.jpg 118471752 new in stock 118039605 "The Lack of Forest" Martyna Miller “Brak lasu” is the result of a long term project by Martyna Miller, focused on areas of the Tuchola Forest that were devastated by hurricane in August 2017. "I cannot imagine what it’s like to be in the middle of a hurricane. Hurricanes were not part of the Polish imagination—they didn’t belong among the dangers that tourists were warned about and that children were taught about in nature lessons. Downpours, storms—yes. But no one expected a hurricane. No one expected it in August 2017, either. It was unimaginable, so no one was prepared. No one even thought that this could happen. Here? In Pomerania? It took just one night, a few hours, to shift that." Author: Martyna Miller Introduction: Agata Konczal Editing: Joanna B. Bednarek Proofreading: Renata Nowak Graphic design and layout: Zofka Kofta Number of pages: 300 Binding: Hardcover Price: 24 € International shipping costs are calculated individually. 100.00 PLN https://pamojapress.bigcartel.com/product/the-lack-of-forest-martyna-miller https://assets.bigcartel.com/product_images/420278361/the+lack+of+forest_english_green.jpg 118039605 new in stock 117798003 "Brak Lasu" Martyna Miller "Nie potrafię sobie wyobrazić, jak to jest znaleźć się w środku huraganu. Huragan nie należał do polskiej wyobraźni: nie był jednym z zagrożeń, przed którymi uprzedza się turystów ani tych, na które uczula się dzieci na lekcjach przyrody. Ulewy i burze – owszem. Ale huraganu nikt się nie spodziewał. Nikt nie spodziewał się go także w sierpniu 2017 roku. Skoro nie dało się go sobie wyobrazić, nikt nie był przygotowany. Nikt nawet nie pomyślał, że może się to stać. Tutaj? Na Pomorzu? Wystarczyła jedna noc, kilka godzin, żeby to zmienić." (fragment książki) „Brak lasu” jest rezultatem wieloletniego projektu Martyny Miller realizowanego na terenach Borów Tucholskich dotkniętych nawałnicą w sierpniu 2017 roku. To połączenie książki artystycznej, refleksyjnego eseju i otwartego archiwum, składającego się z fotografii krajobrazu i świadectw mieszkańców. W osobistej narracji autorka tworzy z nich opowieść o ekologicznej żałobie, dalszym trwaniu społeczności i procesach regeneracji biosfery. Miller proponuje również namysł nad sposobami upamiętniania tego, co zniknęło. W centrum tych rozważań umieszcza Kopiec stworzony przez nią z materii po katastrofie. Miller przyjeżdża do Borów Tucholskich kilka miesięcy po tragicznej w skutkach nawałnicy zostaje w tym miejscu z powodów osobistych. Stopniowo zaczyna poznawać historie otaczającej jej przestrzeni, powoli uczy się krajobrazu po zniszczeniu, poznaje skalę spustoszenia, a także konsekwencje, jakie nawałnica pozostawiła w życiu mieszkańców. Poprzez liczne rozmowy staje się świadkinią procesu, jaki lokalna społeczność przechodzi od bezpośredniego szoku po katastrofie, przez długotrwałą pracę żałoby po utraconym ekosystemie, aż po ostrożne próby ponownego nawiązania relacji z krajobrazem. Z czasem odkrywa, że najlepszym sposobem obecności w tym terenie jest uważność, oparta na wsłuchaniu się w krajobraz, obserwowanie materialnych śladów zniszczeń i towarzyszenie mu w powolnym procesie regeneracji. Artystka pracuje z pozostałymi po katastrofie fragmentami drzew, wyrwanymi systemami korzeniowymi, a także przygląda się odradzającemu się życiu biologicznemu. Po dwóch latach, we współpracy z Nadleśnictwem Rytel, współtworzy Kopiec zbudowany ze 120 wyrwanych pni i systemów korzeniowych pozostałych z wichury. Nie jest to konwencjonalne miejsce upamiętnienia, lecz jedna z wielu form usypanych przez leśników podczas porządkowania terenu po nawałnicy. Miller udało się ocalić jeden taki stos i włączyć go w obszar praktyk upamiętniania, co sprawiło, że zaczął on funkcjonować jako punkt regularnych spotkań, a także miejsce jej działań warsztatowych. Zarazem Kopiec staje się kontrpomnikiem, który jest zakorzeniony w materialności miejsca – pozostaje tymczasową formą podlegającą zarastaniu, a więc ponownemu włączaniu w obieg życia biologicznego. Oprócz tego pozostały Kopiec problematyzuje późniejsze procesy związane z porządkowaniem terenu, wskazuje na tempo „czyszczenia” obszaru po katastrofie i sposoby kapitalizacji pozostałego drewna. Pozwala również zadać pytania o decyzje dotyczące rekultywacji terenu, jak też znaczenie w tym procesie głosu lokalnych mieszkańców. Istotnym elementem książki są zebrane głosy mieszkańców regionu relacjonujące noc nawałnicy, jak i wszystko to, co wydarzyło się później. Miller koncentruje się na tym, w jaki sposób pamięć katastrofy środowiskowej jest podtrzymywana w życiu lokalnej społeczności. Pokazuje jak katastrofa bywa zarówno wypierana, jak też powraca w rozmowach, mimowolnych gestach, a czasem poprzez milczenie. Co istotne pamięć ta nie sprowadza się jedynego do tego, co da wyrazić się w języku. Miller jest żywo zainteresowana również pamięcią zakorzenioną w doświadczeniu somatycznym, a więc w relacji ciała ze zdewastowanym krajobrazem, w uczeniu poruszania się na nowo po przestrzeni, która nagle stała się obca, jak też w odczuwaniu miejsc, których już nie ma. Zebrane przez artystkę opowieści w wielu przypadkach krążą wokół powtarzalnego zestawu obrazów, sformułowań i motywów, przez co układają się w repertuar sposobów mówienia o katastrofie. Ta uporczywa repetytywność ujawnia pracę pamięci mieszkańców po traumie, którzy poprzez fragmentaryczność wspomnień próbują nadać sens wydarzeniu do dziś pozostającemu trudnym do pomyślenia. Uzupełnieniem książki jest wstęp autorstwa Agaty Konczal, który sytuuje „Brak lasu” w szerokim polu humanistyki środowiskowej, studiów nad pamięcią i debat o relacji człowieka z krajobrazem. Konczal podejmuje problem pamięci środowiskowej straty, odwołuje się ona do kategorii ekopomników (kopców, hałd i pryzm), żeby zaproponować myślenie o miejscu upamiętnienia złożonym z materii danego miejsca, a przez to podatnego na rozkład i przekształcającego się stopniowo w siedlisko biologiczne. Takie miejsce pamięci ma uruchamiać refleksje o współzależność ekosystemu oraz o życiu po środowiskowej żałobie. Ważnym elementem publikacji jest również jej opracowanie graficzne autorstwa Zofki Kofty, które opiera się na próbie oddania tytułowego „braku” – przerwanej ciągłości krajobrazu – poprzez relację tekstu i pustej przestrzeni. Te zabiegi połączone są z charakterystyczną dla graficzki eliminacją marginesów, a do tego bardzo precyzyjnym rozmieszczeniu fotografii krajobrazu, żeby w efekcie całość bliska była formie kompendium sposobów codziennego życia w przestrzeni po katastrofie. Autorka: Martyna Miller Wstęp: Agata Konczal Redakcja: Joanna B. Bednarek Korekta: Renata Nowak Projekt i skład graficzny: Zofka Kofta Liczba stron: 300 Okładka: Twarda 100.00 PLN https://pamojapress.bigcartel.com/product/brak-lasu-martyna-miller https://assets.bigcartel.com/product_images/421847529/brak+lasu_zielone_pionowo.jpg 117798003 new in stock 115248531 "Ciała wodne" Astrida Neimanis Ciała wodne” to prekursorska książka z obszaru błękitnej humanistyki i hydrofeminizmu. Neimanis zachęca nas do przemyślenia związków pomiędzy naszymi ciałami a środowiskami wodnymi. Woda staje się w jej analizie źródłem połączeń, relacji i wszelkiej przesiąkliwości, wiąże istoty (nie-)ludzkie ze światem wokół nich – od oceanów, które nas otaczają, po wodę, która stanowi większość naszych ciał. Takie rozumienie cielesności rzuca wyzwanie nie tylko indywidualizmowi, ale także antropocentryzmowi. Wbrew konwencjonalnemu ujęciu podmiotu jako odrębnego indywiduum Neimanis proponuje pojęcie „hydrowspólnoty” opartej na wzajemnym wpływie na siebie w życiodajny, ale także w zaskakujący lub wręcz niepożądany sposób. Posthumanistyczna fenomenologia feministyczna rozwijana przez Neimanis powstała w dialogu z koncepcjami nowego materializmu Karen Barad i Stacy Alaimo, tekstami Luce Irigaray o różnicy seksualnej, pismami Deleuze’a, Nietzschego i Merleau-Ponty’ego. Rozważania o wodnym ucieleśnieniu stanowią cenny przyczynek do refleksji o globalnych problemach ekologicznych, kryzysie klimatycznym, zanieczyszczeniu i niedoborach wody. Astrida Neimanis – teoretyczka kultury prowadząca badania na styku feminizmu i humanistyki środowiskowej. Jej zainteresowania koncentrują się na cielesności, wodzie i zjawiskach atmosferycznych, poprzez które na nowo próbuje wyobrazić sobie relacyjność, sprawiedliwość, troskę i sprawczość w dobie kryzysu klimatycznego. Współtworzy projekty z artystkami, pisarkami, naukowczyniami, instytucjami edukacyjnymi i zmarginalizowanymi społecznościami z wykorzystaniem eksperymentalnych form pedagogiki. Jej artykuły można znaleźć w licznych czasopismach akademickich i tomach zbiorowych, jak również w katalogach wystawach. Brała udział w Biennale w Szanghaju (2021), RIBOCA (2020), Lofoten Biennale (2019). Tytuł oryginału: Bodies of Water. Posthuman Feminist Phenomenology Autorka: Astrida Neimanis Wydawnictwo: Pamoja Press Rok wydania: 2024 Tłumaczenie: Sławomir Królak ISBN/ISSN/EAN: 9788396738448 Redakcja: Kacha Szaniawska Wstęp: Anna Barcz Design: Zofka Kofta Koordynacja: Michał Piasecki Język: Polski Liczba stron: 267 Okładka: Miękka 65.00 PLN https://pamojapress.bigcartel.com/product/cia%C5%82a-wodne-astrida-neimanis https://assets.bigcartel.com/product_images/410620359/CIA%C5%81A_WODNE_32.jpg 115248531 new in stock